Pandemi sürecinde devletten beklediği desteği alamayan şehirlerarası otobüsçüler, sermayeden yiye yiye bugüne kadar ayakta durmasını bildi. Ama artık sermaye de tükeniyor.

Firmalar koşullara direnebilme adına araçlarının bir bölümünü satmak durumunda kalıyor.

Otobüs yatırımı da yapamadıkları için filolar yaşlanıyor; ama nereye kadar! Otobüs sektörü, 1.5 yıl aradan sonra geçtiğimiz Ramazan Bayramı’nda bir nebze para kazandı. Bunun nedeni ise, bilet fiyatlarını yükseltmek.

Aslında yükseltmek değil, reelize etmek demek daha doğru olacak. Bu sektör, enflasyona, artan maliyetlere, hizmet kalitesini sürekli yükseltmesine karşın, taşıma fiyatlarına uzun yıllar zam yapmadı, yapamadı.

 Yıllık enflasyona göre fiyatlar yükseltilmiş olsa, belki de bugünün iki katı olurdu. Yüzde 50 sınırın var, üstelik de 1.5 yıl doğru dürüst iş yapmamışsın; bilet fiyatlarında düzeltmeye gitmek hakkın değil mi? Sektörün realitesinden bihaber medya, günlerdir bu konuyu işliyor, otogarlara gidip fiyatlar ‘astronomik’ diye vatandaşın tepkilerini afişe ediyordu. Bunun sonunun nereye varacağını bu sektör biliyordu; nitekim de öyle oldu.

Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı şehirlerarası otobüs fiyatlarında ‘fahiş fiyatın’ önüne geçmek için bir tebliğ yayımladı.

Bu tebliğ, sezonun tamamını kapsasın diye 3 ay ile sınırlandırıldı. Sonraki zamanlarda zaten yolcu yok, fiyat yükseltebilsen ne olacak. Belirlenen fiyatları ben çok düşük buldum. Örneğin İstanbul-İzmir arası en fazla 144 liraya bilet kesebileceksin.

Oysa 2019 yılında firmalar 170-200 TL arası bilet kesiyorlardı. Bu fiyatlarla para kazanmak mümkün mü; kesinlikle hayır. Evet tabii ki devlet vatandaşını düşünüp korumak zorunda. Ama bunu yaparken, başkasının sermayesi ile değil kendi kaynaklarıyla yapması gerekiyor. Mesela bu ay vatandaş ucuz gidebilsin, otobüsçü de ayakta kalabilsin diye ÖTV’siz mazot imkanı verilebilir.