Vaka sayıları bir anda 3-5’e katlanıp 60 binlere çıkınca, hükümet 17 günlük kapanma kararı aldı. Üç gün öncesinden açıklanan karar, bayram tatillerini yakınlarının yanında geçirmek isteyenleri ve bunu fırsat bilen tatilcileri yola düşürdü. Milyonlarca insan ya özel araçları ya uçak ya otobüs ya da tren gibi toplu ulaşım araçlarıyla yer değiştirdi. Bu durum salgın açısından büyük risk oluştursa da çıkan çıktı tatile. Bu insan hareketliliği, kesat dönemini yaşayan otobüsçü açısından küçük de olsa bir fırsat oldu. Kapanmadan önceki üç gün otogarlarda büyük bir hareketlenme yaşanırken, benzer hareketlilik geri dönüşlerin başlayacağı Ramazan Bayramı tatili sonrası da olacaktır. Böylesi sıkıntılı dönemlerde elde edilen kazanç küçük gibi görünse de çok ama çok değerlidir. Biliyorsunuz, otobüsçü pandeminin de etkisiyle son dönemlerde para kazanmayı unuttu. Artık insanlar ‘ne kadar kâr ettim’e değil, ‘ne kadar daha az zarar ettim’e bakmaya başladı. Diğer taraftan bu 4-5 günlük hareketlilik bir fırsat gibi görünse de, otobüsçünün 9 günlük bayram tatili boşa gitmiş oldu. Havaların ısındığı ve hatta bazı bölgelerde denize bile girilebildiği bir döneme denk gelen bu 9 günlük tatil, pandemi olmasa yaraların bir nebze sarılabileceği bir tatil olurdu.

Tabii tüm bunlar bizim dışımızda yaşanan gelişmeler. Bireysel olarak bu süreci değiştirme şansımız yok. Yapılacak şey, koşulara göre tavır alabilmek, giderleri minimuma indirecek tedbirleri devreye sokmaktır.

An itibariyle mayıs aynının ikinci yarısına girdik. Tam kapanmanın devam edip etmeyeceği ile ilgili henüz resmi açıklama yapılmış değil.

Herkes gibi ben de merak ediyorum; bu kapanma sonunda gerçekten de vaka sayıları 5 bin seviyelerine iner mi? Çok daha önemlisi indi diyelim; buralarda tutunabilecek ya da daha da aşağılara çekebilecek miyiz?

İşte bu noktada yönetenlerin alacağı tutum ve yürütecekleri politika belirleyici olacak. Gerektiğinde 3 gün geç olsun ama iyi bir turizm ve yaz sezonu olsun. Çünkü ülke olarak da buna ihtiyacımız var.