1 Haziran 2020’de şehirlerarası seyahat yasaklarının kalkmasıyla, yeni normale yani “maskeli, mesafeli, HES kodlu” ulaştırma devrine geçiş yaptık. Sektörümüzün genetiğinde olmadığından olsa gerek hep beraber kullanmaya geçemedik; bir kısmımız bu yeni kurallara tam anlamıyla riayet ederken, bir kısmımız Covid-19’dan bihabermişçesine faaliyetlerini yürütmeye devam etti. Bu rehavetimiz İç İşleri Bakanlığı tarafından 11 Eylül 2020’de yayınlanan HES kodunun zorunlu olduğunu belirten ikinci bir genelgeye kadar devam etti.

Zorunlu olan HES kodu uygulamasının tekrardan zorunlu hale getirilmesi karşısında, bu uygulamaya 1 Haziran itibari ile riayet eden küçük azınlık olarak afalladık. Zaten zorunlu değil miydi acaba diye eski genelgeleri karıştırdık. Zorunluydu fakat herhangi bir yaptırım belirlenmemişti. Yeni genelgede gelen müeyyide ise, idari para cezası ve 10 gün süre ile bahsi geçen aracın seferden men edilmesi! Sektörümüz için şimdi her şey daha net ve uygulanabilirdi çünkü artık cezalar ağır ve belliydi.

HES kodu uygulamasının pratikte zor uygulanabilir olacağını sahada olmayı seven ve sahayı iyi bilen bir yönetici olarak anlamak zor değil. Zor ama faydalı. Bu kod sayesinde Covid-19 pozitif ya da temaslı kişilerin seyahat etmeleri büyük ölçüde engellenecek böylece otobüslerde bulaşma oranı oldukça azaltılacak. Yani tüm operasyonel zorluğuna değer faydaya sahip bir uygulama.

Ülke olarak Covid-19 pandemisi ile savaşımız yedinci ayına ulaşmak üzere, maddi ve manevi olarak büyük yaralar aldık. Sektör olarak da en çok etkilenen iş kolları arasındayız. Peki ama buna rağmen salgının hızını azaltacak bu gibi uygulamalara riayet etmek için neden cezai yaptırımı bekledik?