Bu davalar görülürken en çok sorun yaşanan, dava sürelerini uzatan konu; sefer primleri. Harcırah, yolluk gibi isimlerle de anılan sefer başına yapılan ödemeler, genellikle mahkemenin hesapları hızlıca yapmasına engel oluyor.

Bu tür davalarda işverenler sadece asgari ücret ile çalıştırdıklarını iddia ederken, işçiler de hem asgari ücret hem de sefer başı ücret aldıklarını iddia ediyorlar. Ne kadar ücret aldığını ispat etmesi gereken işçi olsa da Yargıtay kararlarında yerleşmiş bir görüş ortaya çıkıyor; şoförlerin sadece asgari ücret ile bu çalışmayı yapması hayatın olağan akışına aykırıdır!

Bu noktada mahkeme, meslek örgütlerinden emsal ücret raporları istiyor ve harcırah adı verilen ödeme bu noktada kesin olarak tazminat ve diğer alacaları hesaplamalara katılmış oluyor. Tır şoförleri çalıştıran lojistik firmaları için orantılı bir sonuç ortaya çıkarken, otobüs firmaları için doğru olmayan sonuçlar ortaya çıkıyor.

Çünkü; meslek odalarından alınan emsal ücret raporları genelde tır şoförlerinin çalıştığı odalardan geliyor. Ve bu sektörde çalışan şoförlerin ayda yaptığı sefer sayısı az ve süresi uzun, dolayısıyla sefer primleri epeyce yüksek ve döviz ile ödeniyor.

İşçi ücretleri belirlenirken, asgari ücret ve belli bir prim ücreti belirleniyorsa, bunun ispat açısından mümkün hale getirilmesi, otobüs firmaları açısından bu sebeple çok önemli. Bir uyuşmazlık meydana geldiğinde de mahkemeye tır şoförleri ve otobüs şoförlerinin aynı koşullarda çalışmadığını, aynı ücretleri almadığını anlatmak da aynı öneme sahip. Her iki tarafın da mağdur olmaması ve herkesin hakkını alabilmesi adına, kâğıt üzeri ile gerçek birbirini tutmalı.
https://lbhukuk.com/blog/